ά
Τρίτη 25 Ιούν 2019 09:48:04 πμ   Νέα> Εκδηλώσεις> Αθλητικά
 
 

Η Προπολεμική και Μεταπολεμική Περίοδος

Ο Κορυδαλλός αποτέλεσε αυτόνομη κοινότητα το 1934.Την εποχή αυτή η όψη της περιοχής είναι εντελώς διαφορετική από τη σημερινή.
Στα δυτικά, πυκνό δάσος από πεύκα, συνέχεια του δάσους του Δαφνίου κατεβαίνει από το βουνό Αιγάλεω, μέχρι το σημείο των 88 στρεμμάτων. Οι παλιότεροι κάτοικοι του Δήμου, θυμούνται ότι απόφευγαν να κυκλοφορήσουν μετά το σούρουπο, από το φόβο των αγριμιών. Πριν το δάσος απλωνόταν ένα λιβάδι, όπου αφθονούσαν τα μικρά λοφιοφόρα πουλάκια, οι κορυδαλλοί, που γεννούσαν τα αυγά τους ανάμεσα στα χορτάρια. Στην αφθονία του συγκεκριμένου είδους πουλιών, λέγεται ότι οφείλει το όνομα ο Δήμος.
Στις βόρειες, ανατολικές και νότιες περιοχές, απλώνονταν χωράφια, αμπελώνες με διάσπαρτες αμυγδαλιές, χωράφια με στάρια, βοσκοτόπια για αγελάδες και χοιροστάσια.
Δεν υπήρχε σχέδιο πόλης, τα σπίτια ήταν αραιά και την αγροτική αυτή έκταση την διέσχιζαν χωματόδρομοι, μονοπάτια μαζί με ρέματα για τους χειμάρρους, που δημιουργούσαν τα βροχόνερα. Τίποτε δεν φανέρωνε ότι κάποια κακόμορφα σημεία θα γίνουν οι κατοπινές ωραιότατες πλατείες του σημερινού Κορυδαλλού.

Το χώρο της πλατείας Ελευθερίας, τον διέσχιζε ένα ρέμα με πέτρινο γεφυράκι.
Ο χώρος της πλατείας Δαβάκη, στα σύνορα της Νίκαιας-Κορυδαλλού, που παλιότερα ανήκε στον Κορυδαλλό, ήταν ένας άθλιος σκουπιδότοπος, όπου οι χοιροτρόφοι άφηναν ελεύθερα τα γουρούνια τους να βοσκήσουν.
Η πιο πρόσφατα διαμορφωμένη πλατεία και από τις πιο όμορφες, η πλατεία Φιλίας των Λαών, ήταν το πιο παλιό νεκροταφείο του Κορυδαλλού, που έπαψε να χρησιμοποιείται γύρω στα 1953-54.

Πριν να επεκταθεί το σχέδιο της Ούλεν (όπως λεγόταν παλιότερα η Εταιρεία Υδάτων), οι Κορυδαλλιώτες προμηθεύονταν το νερό τους από πηγάδια, που προτιμούσαν να τα σκάβουν πολύ βαθιά, επειδή των ρηχών πηγαδιών το νερό αποστραγγίζονταν από τα μαγγανοπήγαδα των περιβολάρηδων του Αγίου Γιάννη του Ρέντη, που δούλευαν ολομερίς. Άλλοι πάλι αγόραζαν νερό με τον τενεκέ από πλανόδιους νερουλάδες.

Επί Μεταξά στην περιοχή των 88 στρεμμάτων, χτίζεται το γηροκομείο, που δεν αποπερατώθηκε όμως, λόγω της κήρυξης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Κατά την διάρκεια του πολέμου λειτουργούσε σειρήνα για την προειδοποίηση και προφύλαξη των κατοίκων από τους βομβαρδισμούς, τοποθετημένη πάνω στο αρχοντικό του Κουτσικάρη, που άρχισαν τότε να το αποκαλούν "σπίτι της σειρήνας".
Το 1940 ο πληθυσμός της κοινότητας έχει φτάσει τους 9.690 κατοίκους.

Στη διάρκεια της κατοχής, οι κάτοικοι του Κορυδαλλού, αλλά και των γύρω περιοχών, Νίκαιας, Κερατσινίου, αναζητώντας τουλάχιστον τη ζεστασιά, αφού η ανεύρεση τροφής ήταν πολύ δύσκολη υπόθεση, εξαφανίζουν στην κυριολεξία το δάσος μαζί με τους ιδιοκτήτες των ταρσανάδων του Περάματος, που προμηθεύονταν το ξύλο για τα πλεούμενα τους από τα Κορυδαλλιώτικα πεύκα, όπως αναφέρουν οι παλιοί Κορυδαλλιώτες.

Η αποψίλωση αυτή του δάσους, που θα αποτελούσε ένα πολύτιμο πνεύμονα, εάν υπήρχε σήμερα, ίσως να είναι ένας λόγος για το ότι η περιοχή είναι τόσο πυκνοκατοικημένη, μέχρι όχι μόνο τους πρόποδες αλλά και τις πλαγιές και όλες τις πτυχώσεις του Όρους Αιγάλεω. Την αποψίλωση πάντως του δάσους δεν φαίνονταν να απαγορεύουν ούτε οι Γερμανοί, ούτε οι Ιταλοί, που τα φυλάκιά τους βρίσκονταν απέναντι το ένα από το άλλο, στην περιοχή όπου σήμερα είναι χτισμένες οι φυλακές. Αντίθετα, φαίνονταν μάλλον να τους ευνοούν, γιατί τους πρόσφερε ορατότητα στο βουνό, ώστε να μπορούν να προλάβουν επικείμενες επιθέσεις των ανταρτών.

Όπως και άλλες περιοχές της χώρας, έτσι και ο Κορυδαλλός, πλήρωσε το δικό του φόρο αίματος στη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής. Εκατοντάδες σπίτια καταστράφηκαν και 840 άτομα, κατά τους ντόπιους, όμως πάνω από 2.000 άνθρωποι, εκτελέστηκαν στα σημεία εκτελέσεων της περιοχής. Οι τόποι εκτελέσεως ήταν κατ' άλλους ένα ρέμα, στον Άνω Κορυδαλλό, στον δρόμο που οδηγεί σήμερα προς το Σχιστό και κατ' άλλους στην σημερινή πλατεία Ελευθέριου Βενιζέλου, στην οποία υπήρχαν φυλακές, όπως δείχνει και το παλιό όνομα της πλατείας: Στρατώνες

Το γηροκομείο που προαναφέραμε, χρησιμοποιήθηκε από τους Γερμανούς σαν χώρος επιτήρησης των Ιταλών της περιοχής, μετά της συνθηκολόγησης της Ιταλίας κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά το τέλος του πολέμου και την αποχώρηση των στρατευμάτων κατοχής, το κατέλαβαν άστεγοι και πρόσφυγες. Κατερειπωμένο στεκόταν μέχρι περίπου το 1972, οπότε και γκρεμίστηκε.

Στη δεκαετία του '60 χτίζονται κυρίως μονοκατοικίες με κήπους. Ο κόσμος ψωνίζει από τον μπακάλη της γειτονιάς του, ενώ για τα ρούχα του κατεβαίνει κυρίως στον Πειραιά, όταν δεν ράβεται στις μοδίστρες και στους ράφτες που αφθονούν. Υπάρχουν ακόμα αρκετές αλάνες και άχτιστα οικόπεδα, ενώ είναι συγχρόνως η χρυσή εποχή του κινηματογράφου, όπου το "σινεμαδάκι" καταλαμβάνει μεγάλο ποσοστό στις προτιμήσεις του κοινού για διασκέδαση. Ο Κορυδαλλός διαθέτει, τότε, 7 ή 8 κινηματογράφους.